Geçmişi dibi kalmış şarap şişesinde geleceğini ayılmak için içtiği kahve telvesinde arayan çocuk Soyundu yağmura çırılçıplak,bomboş,bombok... Dünyayı soludu nefes aldı vermedi bi daha geri içinde kaldı nefes büyüdü büyüdü dahada derine gitti soluK,ciğerlerinde dolaştı Kustu dünyayı, kustu içini kustu! bomboş kaldı bombok.. Yağmur durdu,giyindi temizlendi elinde hayattan kalma şarap şişesi cebinde umuttan kalma kahve fincanı bomboş bombok...
Terkedilmenin acısıyla karşı karşıyaydı yine.Geçen defa bir daha görüşmeyeceğine söz vermişti son bir öpücük kondurmuştu dudaklarına veda etmişti ona..Yine aynı duyguyla savaşıyordu işte,yine aynı duyguyla başbaşa sevişiyordu.Televizyondaki hareketlere baktı.Yine görüştük dedi içindeki ses ve yok oldu..Şimdi terk edilmişliğine üzüldü,son tekilayıda devirip uzandı hiç kalkmadığı yatağına.Simsiyah perdeni kenarından güneş ışığına baktı,yağmurun altında kaldığını hayal etti.Banyoya koştu içini boşalttı,bomboştu artık ahatlamıştı.Eline aldı bıçağı göğsünü açtı dikkatlice çıkardığı kalbini tuvaletin deliğine attı.Ve uyumaya gitti yine...Tek istediği rüya görmekti uyanmamak için kapattı gözlerini.Etraf kapkaranlıktı evindeki son masum köşeye baktı yıllardır eline almadığı bembeyaz gitara.Üstünü kaplayan tozlarını umursamadı eline, aldı aşk herşeyi affedermi? Akordu bozulmuştu gitarın hayır cevabını zar zor aldı.Pencereleri açtı sigara kokusunun gitmesini umarak.Hatıralara bakmak istedi yatağana kadar gidemedi düştü.Kaldı olduğu yerde..Saatlerce duvara baktı duvarın arkasını görmek için uğraştı.Orda oturan 4 küçük kızı hayal etti ellerinde birar sigara bacakları ip bebek gibi sallanırken gördü onları.Aylar sonra ilk defa içten güldü kaybolan anılarını bir duvarın arkasına saklamıştı.
Ve uslanmadı kız!!
Erkeğini bekledi,oda gecikmeden geldi...
Son kez daha terk edilme duygusuna küfür etti.Son bir kez daha tenini teninde hissetti bir veda busesi daha koydu yanağına
Apartmanda yükselen ayak seslerini dinledi ve sonra sessizliği.Önünde yenmeyi bekleyen soğumaya yüz tutmuş yemeği durmasına rağmen umurunda değildi.Amatör bir hırsız gibi evde sessizce yürümeyi deniyordu.Müziğin sesi kısıktı evdeki her sesi duymak için hazırdı şimdi.Saate baktı daha bir saati vardı kalabalığa karışmak için,önünde açık duran en heyecanlı yerinde bırakılmış kitaba baktı Okumaya başladı sanki şimdi oradaydı usulca katili kovalayan oydu.etrafına baktı rüzgardan oynayan perdelere göz gezdirdi.Kitabı okumaya devam etti.Kitabın mutlu sonuna göz gezdirdi olmak istediği kişi ölmüştü.Katil mi olmak istiyordu?Son’un verdiği etkiyle temiz havaya çıktı.Dalgınca durağa doğru yürümeye başladı.Sıcak hava o kadar yoğundu ki ter damlalarının aktığını hissetti.Güçsüz kolları açığa çıkmıştı.Otobüse bindiğinde hala neden öldürmek istediğini anlamaya çalışıyordu.Çok da zor olmadı anlaması.Karşısında oturan ve sakız çiğneyen kadını görünce neden katil olmak istediğini anladı.Sabit bakışlarıyla izledi kadını sonra nefrete döndü o bakışlar hayal etti o sakızı ona çiğnetmek ve sonrada sakız la boğmak.Öldürene kadar aynı sesi ona dinletmek.Sonra parçalara ayırmakve dilini buz yerinde saklamak istedi.Ter damlalarının tuzlu tadını ağzında hisseti kadının umursamazlığı sinirini daha çok bozdu.Kadının birazd daha yakınına geldi tere karışmış parfümün kokusunu duydu.Ve ucuz sakızın sesi biraz daha yükseldi.Pat balon patlatmaya başlamıştı ki onu gördü gözlerinden korktu bir an sanki ama devam etti.Kız hala kadına bakıyordu içinden bela okuyup,küfrediyordu.Ve son durak!!İndi kadına bir küfür savurdu,kadının bakışlarına aldırmadan yoluna devam etti..
Elindeki tüm kağıtları yaktı.Küllere dönüşünü izledi hepsinin.Suya attı,ateşe yaklaştı iyice sıcaklığını hissetti.Son kavgaydı bu,konuşmama kararı aldığı kavgalardan biri.Büyümüştü artık,daha da büyüyecekti ve büyüdükçe yok olduğunu fark edecekti.Fark edilmeyen olmak,alışacak mıydı,alışmak ne kadar da kolaydı.Sadece ruhunu satmak istedi şeytana.Her şeyi yapmak istedi bir anda.Gitmek,ölmek,ortalığı parçalamak ama yerinden bile kalkmadı.Müziğin sesini biraz daha açtı.Yüzündeki sivilceleri gözden geçirdi.Büyüdüğüne dair tek kanıt.Bide karmakarışık ruhu vardı.BOŞVER,her şeyi boş vermişti.Sonucunu umursamadan devam etti.Yalnızlığı öldürmek…Bükemediği eli öpmeyi tercih etmişti o ama.Yalnızlıktı konuştuğu tek şey.Reklamları izlediniz dedi bir ses.Sadece reklamlar mıydı bunlar?Gerçek hayattan biraz daha nefret etti.Aynanın karşısında çırılçıplak kaldı.Biraz kendini izledi.Yatağa uzandı yavaşça küçük bir çocuk gibi ağladı.Elinden alınan oyuncağı için..
Yürüyorum..Sanırım 1 saat oldu sırf gitmemek için oraya yolu uzattıkça uzatıyorum,esen rüzgar sanki bütün duygularımı götürmüş boş boş bakıyorum ortalığa.Aklımdan geçen bir dizi düşünce,hikayeye dönüşüyor.Alana yaklaşıyorum.Etrafta polisler insandan duvar örmüşler özgürlükleri hakları için toplanan kalabalık geçmesin diye.Yarıyorum kalabalığı tanıdık yüzler arıyorum.Ama yine kendimle kalıyorum.Yer seçiyorum kendime kızıl bayraklar tutan kalabalık.Gerisi bulanık,bağıran insanlar Devrim tek yol!!! 1 saattir ayaktayım arada etrafta konuşan kalabalığın uğultuları geliyor.Neden hep aynı,her şey herkes aynı ben aynıyım olduğum yerde duruyorum,düşüncelerim değişmiyor.Ve aynı şeyleri tekrar ediyorum.Uyarıdan sonra yürümeye başlıyorum Ne ermeni,ne kürt biz kardeşiz!!Keşke kamuoyu bilinçlense biraz daha,ampulleri söndürseler,karanlıkta yolumuzu Ampullerle bulamayacağımızı öğrenmiş olsalar.Keşke ölmediler kalbimizdeler diye slogan attıklarımız bir hiç uğruna ölmemiş olsa,keşke uğrunda işkence çekerek öldükleri doğru yolda yürüsek.Keşke!!!!!....Noktalar yan yana dizildikçe kafam biraz daha bulanıyor.Belki de mutsuzumdur,belki de ilk defa kendim dışında bir şeyler için üzülüyorum.
Kalabalık üstüme doğru geliyor,başım dönüyor bir an soluksuz kalıyorum,etraf karanlık.Son anda düşmekten kurtulup,kendime gelmeye çalışıyorum,kalabalığı aralıyorum her adımda sonsuzluğa gidiyorum sanki.Ben ölüyorum anne!! İşte bu cümle belki de tebessüm etmemi sağlıyor.Sonunda tenha bir yer oturup kendime geliyorum iyice.Yürüyorum uzun uzun,oturuyorum.Ve gülme krizi…Hayata sırıta sırıta küfrediyorum!!
Sözünü tutamamanın acısıyla kalktı.Korkularını silecekti.SONdu bu.Bir daha ne ‘o’ nu düşünecekti nede ‘o’nun için ağlıycaktı.Rayoya koyduğu müzikle rahatlamaya çalıştı.Eski bir boyayla duvarlarını boyamaya başladı.Temizliği saflığı simgeleyen beyaz duvarlarını siyaha boyadı.Titremeye başladı,yine krize girecekti.Ama bu sefer vazgeçmedi biraz daha yükseltti müziğin sesini ve hiç bilmediği şarkıya eşlik etmeye başladı.Yeni-den hayata demeyi bu kadar çok isterken Sonunda vazgeçemezdi.Terden parlayan yüzü açıkca belli oluyordu.Gece ve gündüz çektiği acılarda cabasıydı.Birazcık temiz havanın özlemini duyduğu halde temiz havayla birlikte içeri gireceklerden korkuyordu.Yine camın önüğnden geçip oyalnıyordu krizi atlatmak için.Cesaretini toplayıp,perdeleri çekiyor elini pencere sürgüsüne doğru uzattı,sıcağa yenik düşüp vazgeçti korkularından,içeri giren temiz havayı oburca soludu.Korkmuyordu artık. Sırf dertlerini paylaşmak için internette girdiği sohbet odasına girdi yine,önce gelen iletileri okudu,sonra ne yazacağını toparladı,bu bir vedaydı sonuçta.Dikkatlice yazdı kelimeleri;
Onun gibi erkeklerin arasında büyüdüm,bir dürü kası bir sürü sevgilisi olan çocukların arasında.Kocaman egoları olan çocukların.Ve sonra onlardan birini sevdim.Şimdide BİTTİ!!!
Veda yazısını yazıp çıktı.Kilitleri açtı teker teker ve Unuttu kolayca!!Hatırlamamak adına…….
Bana tepeden bakarsaniz, bir aptal görürsünüz. Bana asagidan bakarsaniz, tanrinizi görürsünüz. Bana tam karsimdan bakarsaniz, kendinizi görürsünüz”
