Uyku ter etti bu gün beni oysa diğer günlerden farkı olduğunu bile anlayamamıştım.Penceremi açtığımda ciğerlerime dolan o buruk hava neyi simgeliyordu.Hayat neden bu kadar zombie olmak zorunda??Enerjimi, mutluluklarımı çekerken içine ruh emici gibi.! neden hala yaşamayı seçtim?Bomboş sokakları neden doldurmaya çalışır ki bi insan.Neden burda olduğunu bilmeden yaşayan insanlar.Hayat neden bu kadar acımasız??Cevabı olmayan sorular çöp kutusunu taşırmaya başladı bile.Aşkın adı konmuşsa eğer neden artık sadece gözlem yapılacak bir deney olabilirki?kül tablalarından taşan nefesleride unutmamak lazım.Hayat neden bu kadar toz içinde??
Bomba tam yanında patlamıştı kolundaki çizikler görünmeyecek kadar küçüktü.Ve eğer saniyeler önce ayrılmasaydı sevgilisinden şimdi onun gibi parça parça olacaktı.Polisler yanına gelip neyiniz oluyor diye sorduğunda verecek cevabı bile yoktu.Telefonuna baktı saat 16.16 ve 30 tane cevapsız araması vardı 25 i annesinden, umursamadı.Kaçmak istedi hemen paramparça birsürü ceset sanki yerdeki eski bir kola kutusu gibi yerdeydi,üstünden atladı kopmuş kolun ve uzaklaştı.Daha hızlı koştu sadece gitmek istedi buralardan.Sonunda bir yer buldu kendine.Öksürene kadar nikotin doldurdu ciğerlerine tam 1 saattir ordaydı ve iki paket sigara bitirmişti şimdiden.Telefonun 2 yıldır değiştirmediği melodisi hiç durmadan çalıyordu umursamadı.Yanına birileri yaklaştı yavaşca ve ona garipseyerek baktılar.Gömleğindeki kan lekelerinden olmalıydı.Sonunda eve gitme gücü buldu kendinde annesinin boynuna sarılmasını bekledi..
ALLAH kurtardı oğlum!!!
Hayır anne ben kurtulmadım..
Öyle deme ya ölseydin....
Ölüm sözcüğü evde yankılandı sessizlik çöktü odaya..
Sanki saatler gibi geldi o sessizlik ve sonunda kendinde konuşacak gücü topladı..
Son 25 gün sadece o kadar kaldı hayatının değişmesine
Daha küçüksün,ama öğrendin artık herşeyi biliyorsun
15 yıl mı?O kadar
Kendine gel
Kendine gel
Kendine gel!!
Umursamamazlığı bırak artık,o hiç yerinden kalkmayan vücudunu kaldırıp masanın başına geç eline kalem al bu sefer bişeyler çizmek için değil ve sonra zeki dediğimiz ve taptığınız adamların formülerini ezberle.Paragraf çalışması
İstemiyorum
İstemiyorum
İstemiyorum!!!
Artık rahat bırakın beni
Artık gitmek istiyorum
Evine mi?
Hayır sadece ben’im olabileceğim bir yere
Saatlerce müzik dinleyip herşeyde yüzüme boktan bi sırıtış koyabileceğim bir yere
Tanrı olmak istediğim anlardan biri yine... Dünyayı kontrol etmek ne kadarda zewkli ne kadarda boktan.Eğer tanrı olsaydım tek yapacağım gfeçmişi kurşun kalemle yazmak olurdu geri dönmek yeniden yaşamak ve silmek.... Belki de umutlarımı silerdim önce,gözyaşlarım yok olurdu ben ben olmazdım belki de.Mutlu olurdum ben kaybolmazdım kalabalıkta yalnız kalmazdım.Küçüktüm büyüdüm önce konuşmayı öğrendim sonra yürümeyi sonra dahada büyüdüm anlamaya başladım insanları dahada büyüdüm artık insanlar insan değildi yok olmuşlardı.Ben de kayboldum birden küçüldüm ufacık kaldım savunmasız.Yalnız kaldım kurşun kalemlerimi kırdım ben tükenmez kalemle yazdım geçmişi kalem gibi tükenmedi üzüntüler,silinmediler hiç.Arrrtılar bazen kamufle oldular renk değiştirdiler. Ve geri geldiler daha çok acıtmaya yeminliydiler.Daha çok derine gittiler sayfalar bitti ruhum tükendi ama kalem bitmedi biraz daha doldu satırlar sararan sayfalardaki geçmişim....Ve yine yalnızlık ben büyümedim her satırda dahada küçüldüm satır aralarında kayboldum biraz daha sayfalar çoğaldıkça ben tükendim...Aradım eskiyi istedim konuşmayı bilmediğim zamanları sağır olmak istedim duymamak için pislikleri.Ben büyüdüm,her satırımda geçmişimin biraz daha öğrendim hayatı yok olmak istedim ben kaçtıkça onlar beni kovaladılar bileklerime ipler bağladılar her kaçışımda daha çok yaktılar canımı ben büyüdüm her anımda daha çok kanadım ve yok olmayı denerken PARÇALANDIM.. Kırıklar etrafa saçıldı,insanların ayağına battı,unutuldu....
Fırlatıp attığı hayalleri fayansta paramparça... Kırıklar heryere saçılmış,hayallerimdi... Ve bitmeyecek krizler.. Ağlamayla son bulan,yada hiç bulmayan.. Geceler boyu içtiğin sigaralar ve şaraplar kaç tane oldu?? Ve sarhoş bedenin orospuluğunu bile fark ettirmedi sana. Sen kırdın hayallerini yere fırlattın,parçaladın... Öldürdün onları!! Ve sen de öldün, Bedenin pörsüdü yaptığın sex ayinlerinden sonra.. Ruhun yok oldu,hiç bişey düşünmeden yaptığın hareketler.. Yerdeki kırıklarda bakıyorsun kendine... Belki de avutmak içindir Yüzündeki yaşlar bile donuk artık,bitmeyen gözyaşların... Ve hadi toparla onları, Orospu ruhun ne olacak, Köşeye büzülmüş bedenini hangi sabunlar yıkayacak, Çıkmayan lekelerin...Onlara ne olacak Bırak artık o hayalleri!! Senin değil artık onlar, Parçaları batmasın ellerine, Dokunup kirletme onları Bırak dağınık kalsınlar,paramparça.... Daha temiz kalırlar hiç olmazsa, Bırak onları dokunma senin değil o hayaller. Senden geriye kalanlar neler ki. Çökmüş yüzün,orospu ruhun biraz da eski hatıraların..
Silik yüzler ve insanlar hepsi bana bakıyorlar.Adını unuttuğum dostlarım ve beni unutan sevdiklerim.Kolay bi kavramın verdiği acı.Hızla alınıp verilen soluklar.Heyecandan hızlanana kalp atışları ve unutlmuşluk…Sonunda biten her ilişkinin başlangıcında yaşanan mutluluk.Ve ayrılık acısı.Bi süre sonra unuttuğun sefgilinin yerini başka birinin alması.Ve böyle yitirilen nankör hayat.Ağlama krizleriyle geçen günler.Ve yüzünden düşmeyen o aptal gülücükler aptal bi teraziye uymayan hayat ve isyancılar.Düzeni değiştirmeye çabalayan insanlar.Hayalperest onlar ve bende onlardanım.Bi gün her şey düzelecek ve herkes mutlu olacaka filmlirde bile olmayan hayaller.Geniş hayal dünyam benim bu.Aklıma geldi ve bitti………..
Korkular ve karanlıklar ülkesi.Kuşkularım başımı döndürüyor,paronayak düşüncelerle karışmış beynim.Korktuğum insanlar..Bana garip davranıyorlar.Ürkek bir kuş gibi bakıyorum etrafa,sanki hiç görmemişim gibi dünyayı.Yeni bir bakış açısıdır belki..Acı çekmiyorum da artık.Etrafta dolaşıyorum hiç bişeyi beceremiyorum,saatlerce düşünüyorum,boşluğa gözlerimi dikip,okul ve dershane arasındaki yalnızlık duvarlarını yıkmak için çabalıyorum.0’ın 0ıncı kuvvetini almayı deniyorum.Ve tanımsız.Her Gün geçtiğim sokaklar daha bir yabancı bana.Bütün insanlar beni izliyor sanki,toprağın kokusu çöpün kokusuna karışmış.Hayat bir çöplük ve her çeşit pislik var.Ben burada çamaşır deterjanı olmıycak kadar güçsüzüm,pisim.Pislik olmak….Çaresiz hissetmek,gizlenmek,insanlardan kaçmak.Uykumdan uyanıp geri yattığım her gün uykusuzluğa alışıyorum.Biraz daha uykusuzluk ve artık ihtiyacını hissetmediğim ihtiyaç.Olmayan aşkların acısını çekiyorum.Yalnızlık çöpçüsü gibi kendi pisliğimi kendim temizliyorum.Yoruldum artık!!!Neyse şimdi işime dönmem lazım kırık parçaları toplamam……
Bana tepeden bakarsaniz, bir aptal görürsünüz. Bana asagidan bakarsaniz, tanrinizi görürsünüz. Bana tam karsimdan bakarsaniz, kendinizi görürsünüz”
